กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 วาดฝันให้เชื่อ
นางหวังเห็นสีหน้าของนายหญิงผู้เฒ่าจ้าวเปลี่ยนไปฉับพลัน จึงทิ้งท้ายอีกประโยค “ลูกสะใภ้ยังต้องจัดสัมภาระ ไม่มีเวลาให้เสียแม้แต่น้อย”
“ทางแม่สามีก็โปรดรีบเก็บของจำเป็นและของมีค่าด้วยตัวเอง อีกสองชั่วยามเราจะออกเดินทางตรงเวลา”
พูดจบ นางก็หันหลังเดินจากไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้นายหญิงผู้เฒ่าจ้าวได้ถามไถ่
นายหญิงผู้เฒ่าจ้าวทั้งตกใจทั้งโกรธ ตะโกนไล่หลังนางหวัง “หยุดเดี๋ยวนี้! อธิบายมาให้ชัด...”
แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงแผ่นหลังที่ห่างออกไป นางโกรธจนยกมือปัดถ้วยข้างโต๊ะตัวเล็กตกแตกทันที