กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 ต่างฝ่ายต่างรู้จักขอบเขต
ใจของซ่งซีหนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย ถึงขั้นที่คนยังหาน้ำกินได้ยากแล้วหรือ?
แต่เมื่อนึกถึงท้องแม่น้ำแห้งขอดที่เห็นระหว่างทางวันนี้ ก็ดูเหมือนว่าสถานการณ์ภัยแล้งจะรุนแรงกว่าที่นางจินตนาการไว้มาก
ความคิดที่จะถามว่าใช้เงินซื้อน้ำได้หรือไม่ ซึ่งจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก ถูกนางกลืนกลับลงไป
ชาวบ้านเองยังต้องใช้น้ำอย่างจำกัดเช่นนี้ นางจะเอ่ยปากขอแบ่งน้ำมาใช้ได้อย่างไร?
น้ำที่นางนำติดมากับเกวียนลา หากประหยัดใช้ก็น่าจะพอจนถึงตัวเมืองอำเภอเต๋อชวนในวันพรุ่งนี้
ถึงตอนนั้นค่อยซื้อเสบียงเติมในเมือง หรือแม้แต่ซื้อของจากต่างโลกผ่านมิติในจี้หยกก็ได้
ไม่ควรสร้างภาระเพิ่มให้หมู่บ้านที่ลำบากอยู่แล้วจริง ๆ