กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 น้ำขาดแคลน
หลายคนรีบช่วยกันแก้มัดทั้งหมดออก
แม้ได้อิสรภาพกลับคืนมา แต่ไม่มีใครยินดีสักนิด มีเพียงความหวาดหวั่นที่ทวีขึ้น
ผนังถ้ำเกือบตั้งฉาก ทั้งยังมีตะไคร่น้ำเขียวลื่นเกาะอยู่เต็ม แทบไม่มีปุ่มหินหรือร่องให้มือเท้าเกาะยันได้เลย
พวกเขาลองต่อแถวปีนกัน ใช้เสื้อผ้ามาผูกเป็นเชือก กระทั่งคิดจะใช้มีดเล็กที่พกติดตัวสกัดผนังหินให้เป็นที่เหยียบ…ลองสารพัดวิธีแล้ว แต่สุดท้ายก็ล้มเหลวทั้งหมด
ไม่ก็ปีนขึ้นไปได้ครึ่งทางแล้วลื่นตกลงมา ไม่ก็ไม่มีที่ให้เริ่มปีนตั้งแต่แรก
ทั้งหกเหนื่อยหอบจนหมดแรง เนื้อตัวเปื้อนโคลนและตะไคร่น้ำ ล้มจนหน้าช้ำตาบวม เมื่อมองปากถ้ำที่อยู่สูงลิบ พวกเขาก็รู้สึกสิ้นหวังเป็นครั้งแรก