ตอนที่ 19 เธอจับฉันไม่ได้หรอก ฉันคือหมาสุดปราดเปรียวกลางขุนเขา

ซือเฉิงเฮ่าไม่โกรธเลยสักนิด กลับหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

แค่ติดตามอูหยา ทั้งเวลาออกกล้องและประเด็นพูดคุยก็มีครบแล้ว

หลังจากนั้นซือเฉิงเฮ่าก็เดินตามติดอูหยาไม่ห่าง แน่นอนว่าภาพลักษณ์ตัวละครก็ยังต้องรักษาเอาไว้ จะให้ความพยายามทั้งหมดพังลงกลางคันไม่ได้

ซือเฉิงเฮ่าพบเห็ดในป่า เขารีบชี้ไปที่เห็ดแล้วถาม

“อันนี้กินได้ไหม ดูดีมากเลย ท่าทางน่าจะอร่อย อยากลองชิมดู…”

อูหยาเหลือบมองเห็ดสีสันสดใสแวบหนึ่งแล้วตอบสั้น ๆ ว่า “ลองสิ แล้วจะได้ไปเฝ้ายมบาล”

ซือเฉิงเฮ่าร้อง “อ๊า” ออกมา แต่ยังไม่ล้มเลิกความคิด “ใช่ว่าทุกชนิดจะมีพิษเสียหน่อย?”

อูหยาพูดว่า “นายฟังอะไรไม่เข้าหัวเลยหรือไง”

อูหยาโบกแขนทั้งสองข้างแล้วประกาศกับทุกคน “หยุดขุดหน่อไม้ก่อน ไม่ต้องดิ้นรนหาอาหารเย็นแล้ว รอเปิดโต๊ะตอนค่ำได้เลย!”

เฝิงเจียวเจียวถามเสียงเบาด้วยความสงสัย “ทำไมต้องเปิดโต๊ะด้วย?”