กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมี่ตัวตัวใจเต้นขึ้นมา นึกถึงภาพนางเอกในนิยายทะลุมิติไปยุค 70 ที่เคยอ่าน ซึ่งมักนำของออกมาขาย เธอจึงร้องเรียกอย่างคุ้นเคยทันทีว่า “น้าหญิงรอง ฉันคือเสี่ยวโต้วจื่อ แม่ให้ฉันมาหาน้า!”
พูดจบ เธอก็แง้มชายผ้าที่คลุมตะกร้าเบา ๆ เผยให้เห็นแป้งสาลีเกล็ดหิมะสีขาวโพลนกับไข่ไก่กลมดิกด้านใน
ตอนแรกน้าหญิงกำลังจะก้าวออกไป แต่พอเหลือบเห็นของในตะกร้า ดวงตาก็สว่างวาบ รีบคว้าแขนเธอไว้ “โอ๊ย เสี่ยวโต้วจื่อนี่เอง! โตจนสูงขนาดนี้แล้ว น้าแทบจำไม่ได้ รีบกลับบ้านไปคุยกับน้ากัน!”
ทั้งสองเดินเคียงกันเข้าไปในลานบ้าน พอยามเฝ้าประตูเห็นเข้าก็ไม่ได้ขวางไว้
น้าหญิงถามขึ้นลอย ๆ “ช่วงนี้แม่เธอสบายดีไหม?”
“แม่สบายดี แค่ช่วงนี้งานยุ่ง เลยไม่มีเวลามาหาน้า”