กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมี่ตัวตัวหลับไปอย่างสะลึมสะลือจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสี่ยวเซิ่งออกไปตั้งแต่เมื่อไร
“พี่สาวรอง! พี่สาวรอง! รีบตื่นเร็ว! ออกไปดูเร็ว มีตำรวจมาเต็มเลย!” เสียงโวยวายของเสี่ยวเซิ่งราวกับก้อนหินเล็ก ๆ ที่ “ตุบ” กระแทกเข้ามาในความฝัน ทำให้เธอสะดุ้งตื่น
หมี่ตัวตัวขยี้ตาพลางลุกขึ้นนั่ง ขณะสวมรองเท้าก็ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น นายจะตกใจอะไรขนาดนั้น”
“บ้านรองผู้อำนวยการโรงงานเฉิน! ถูกขโมย!” เสี่ยวเซิ่งร้อนรนจนใบหน้าแดงก่ำ ทั้งยังโบกไม้โบกมือประกอบ “ได้ยินว่าของในบ้านถูกขนไปจนเกลี้ยง แม้แต่โต๊ะกับเก้าอี้ก็ไม่เหลือ!”
หมี่ตัวตัวใจเต้นตึกตัก รีบคว้าผ้าเช็ดหน้าที่คลุมอยู่บนศีรษะมาผูกให้เรียบร้อย “เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร”