0248

⬢⬢⬢

ตอนที่ 248 ผู้เยาว์ชุดม่วง

กาลเวลามักเลือนหายไปในความไม่รู้ตัว เมื่อจวินอวี่ลืมตาขึ้น แสงดาวได้จางหายไปนานแล้ว ริมขอบฟ้ามีแสงอรุณสาดส่องเข้ามา

สูดอากาศยามเช้า จวินอวี่รู้สึกสดชื่นแจ่มใส “จี๊ ๆ ...” เสียงนกในป่าร้องเจื้อยแจ้ว นกทีละตัวกระพือปีกบินวนอยู่ในท้องฟ้า

“จื่อเยียนกับโม่หลิงก็น่าจะออกมาใกล้แล้วกระมัง” จวินอวี่หันไปมองช่องทางลึกล้ำเหล่านั้นแล้วเอ่ยขึ้น เมื่อเวลาผ่านไป เหล่าอัจฉริยะสวรรค์ของหมื่นโลกทีละคนก็ทยอยเดินออกมา แววตาที่มองจวินอวี่นั้นแปลกประหลาด ดูเหมือนจะมีความแค้นเคืองอยู่บ้าง และก็มีความเกรงกลัวอยู่บ้าง