0215

⬢⬢⬢

ตอนที่ 215 ฟ้าบุพกาล

สองวันต่อมา จวินอวี่และเสี่ยวไป๋เที่ยวไปทั่วเมืองใหญ่ ๆ หลายเมืองรอบเมืองซีหยาง น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดรู้เบาะแสของจื่อเยียน

จวินอวี่ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ทรุดนั่งลงกับพื้น พึมพำว่า “เจ้ากำลังอยู่ที่ใดกันแน่ สบายดีหรือไม่......” เสี่ยวไป๋มองอาทิตย์อัสดง ไม่รู้เพราะเหตุใดในใจกลับผุดประโยคหนึ่งขึ้นมา “ตะวันยามเย็นงดงามเพียงใด เพียงแต่ใกล้พลบค่ำ” เป็นคำกลอนที่มีความงามเชิงอารมณ์เช่นนี้

“เอ๊ะ” จวินอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบกระติกเหล้าออกมา ดื่มเองอึกหนึ่ง แล้วโยนกระติกเหล้าให้เสี่ยวไป๋ เสี่ยวไป๋แลบลิ้นเลียปาก “ก๊าก ไม่ได้ดื่มเหล้าอร่อยเช่นนี้มานานเท่าใดแล้ว กระหายจนแทบตาย” เสี่ยวไป๋ส่งเสียงยินดีอย่างสุดใจ