0170

⬢⬢⬢

ตอนที่ 170 ระฆังยามเช้า กลองยามเย็น

“ตง!” “ตง!” เสียงระฆังดังกังวานก้องไปทั่วขุนเขาผืนป่า

ตะวันลับขอบฟ้า ฝูงนกบินกลับรัง บนทางบันได เหล่าธูปเทียนที่มาเดินกันเป็นกลุ่ม ๆ ค่อย ๆ ลงจากเขาไป ส่วนสามเณรน้อยสองสามรูปก็ก้มหน้าก้มตาก้าวขึ้นเขาไป ควันไฟจากเตาเรือนลอยอ้อยอิ่ง ภูเขาสีเขียวทอประกายสลับกัน เรียกได้ว่าเป็นแดนสวรรค์บนดิน และเป็นบ้านของดวงใจ

พระเฒ่ารูปหนึ่งเดินตรงมาหาจวินชงเซียวและคณะ แล้วเอ่ยพุทธมนตร์แผ่วเบาแล้วกล่าวว่า “เหล่าทายก ท่านรอคอยกันเสียนาน” ผู้ที่มาก็คือปรมาจารย์เทียนอิน บุคคลที่เลื่องชื่อมาตั้งแต่หมื่นปีก่อน จวินจ้านเทียนรีบลุกขึ้นคำนับพระเฒ่า พระเฒ่าพยักหน้ารับคำนับแล้วกล่าวเบา ๆ ว่า “ท่านนี้คงเป็นท่านจวินกระมัง ช่างเป็นมังกรและหงส์ในหมู่คนจริง ๆ” จวินจ้านเทียนเอ่ยอย่างถ่อมตนว่า “ปรมาจารย์ยกย่องเกินไปแล้ว”