0139

⬢⬢⬢

ตอนที่ 139 นรกไร้สิ้นสุด

“กร๊าก!” กระจกบานแล้วบานเล่าแตกกระจาย จวินอวี่ก้าวเท้ายาวออกไปแล้วหายลับในชั้นที่สอง ทิ้งให้บุรุษครึ่งคนครึ่งสัตว์ผู้มีสีหน้างุนงงอยู่เบื้องหลัง

ในความมืดนั้น ชายชราผอมแห้งเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “กั๊ก ๆ ... ไปถึงชั้นที่สามก็ง่ายเข้าแล้ว ทุกคนที่ผ่านชั้นที่สองล้วนมีโอกาสพบกัน เจ้าหนู เจ้าไม่ช้าก็เร็วต้องเป็นของข้า” เสียงสิ้นลง แล้วเขาก็หายไปในความมืด

ป่าเขาสีดำ ผืนดินสีดำ ท้องฟ้าสีน้ำตาล ทุกสิ่งล้วนดำมืด จวินอวี่พลันรู้สึกราวกับกลับไปยังภูเขาด้านหลังตระกูลเซวียนหยวนอีกครั้ง

จวินอวี่ก้าวขึ้นบนผืนดินสีดำ กลิ่นอายเปี่ยมด้วยคุณสมบัติมารแผ่กระจายมาทีละระลอก ๆ