0048

⬢⬢⬢

ตอนที่ 48 รอเฝ้าโคนไม้จับกระต่าย

ฝนยังคงโปรยลงไม่หยุด หยาดน้ำฝนหยดลงมาจากใต้ใบไม้ทีละหยด เทือกเขากลายเป็นโคลนตม ไม่ได้ยินเสียงนกและสัตว์เลย บางครั้งอาจเห็นผู้คนในอาภรณ์ดำเดินไปมาบนเทือกเขา และมีเสียงจุกจิกประปรายส่งมา

“ไปตายซะ ในสภาพอากาศแบบนี้การตามหาคนช่างทรมานเหลือเกิน” หัวหน้ากลุ่มเล็กกลุ่มหนึ่งด่าทอไม่หยุด “ไอ้เด็กเปรตคนนั้น อย่าให้ข้าจับได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นต้องตีขาหมามันให้หัก” “จางเหล่าซาน” ก็ติดตามกลุ่มเล็กกลุ่มนี้อยู่ จางเหล่าซานขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังคงตามต่อไปข้างหน้า