0043

⬢⬢⬢

ตอนที่ 43 การพรากจากกันในที่สุด

“ท่านพ่อ ข้าอยากไปดูอู่จี๋สักหน่อย” แสงตะวันยามเย็นสาดผ่านป่าไม้ต้องลงบนแก้มของจวินอวี่

“เราตามเขาอยู่ห่าง ๆ อย่าไปรบกวนเขา ปล่อยให้เขาสงบสติเองเถิด!”

“ซ่า ๆ” สายน้ำไหลรินสะท้อนเงาของอู่จี๋ อู่จี๋โอบกอดร่างศพของชายเคราครึ้มไว้ นั่งคุดคู้อยู่บนก้อนหินริมฝั่งน้ำอย่างเหม่อลอย

แสงตะวันค่อย ๆ ลับลงหลังขุนเขา ดาวดวงนั้นที่ขอบฟ้าก็แอบโผล่ศีรษะออกมาเงียบ ๆ

จวินจ้านเทียนและจวินอวี่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้แห้งตายต้นนั้น พูดจาพึมพำสิ่งใดบางอย่าง

อวี้เอ๋อร์ตามทันจวินจ้านเทียน พลางเอ่ยกับจวินจ้านเทียนด้วยความเลื่อมใส “วีรบุรุษจวิน ท่านยังจำข้าได้หรือไม่ ข้าคือกล้วยไม้ม่วงต้นนั้นที่ยอดเขาแสงตะวันในอดีตนั้นไง ตอนนั้นที่ท่านกับฮูหยินพบกันครั้งแรก ข้าก็อยู่ข้างกายพวกท่าน” อวี้เอ๋อร์เอ่ยด้วยสีหน้าเลื่อมใสทั้งใบ เผยท่าทีเขินอายแบบสาวน้อย