0027

⬢⬢⬢

บทที่สองร้อยสี่สิบเจ็ด ถ้ำพำนักเฉียนหยวน

บรรพชนกล่าวว่า ยุทธภพนั้นเต็มไปด้วยภยันตราย โดยปกติอย่าเพิ่งลงมือ ข้าไม่รุกรานผู้อื่น ผู้อื่นก็ไม่รุกรานข้า หากผู้อื่นรุกรานข้า ต้องสังหารให้สิ้น

จวินอวี่เช็ดมุมปาก ลุกขึ้นยืน กล่าวกับหลานหูเตี๋ยว่า เจ้าหนู เจ้าช่างชักน้ำหายนะไปทางอื่นได้เก่งนัก มีเล่ห์เหลี่ยมจริง ๆ แต่ว่าเรื่องนี้ข้าช่วยแล้ว เมื่อครู่เจ้าเพิ่งพูดอะไรหรือ ข้าลืมนำศิลาวิญญาณมา ถ้างั้นก็ให้ศิลาวิญญาณระดับกลางสิบก้อนเป็นค่าตอบแทนก็แล้วกัน

หลานหูเตี๋ยสองขาสั่นเทา พลางกล่าวด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์ว่า พวกเราอยู่ในที่เล็ก ๆ อย่างนี้ จะมีศิลาวิญญาณระดับกลางที่ไหนกัน มีอยู่เพียงก้อนเดียว เจ้าจะเอาหรือไม่ ถ้าไม่เอา ข้าก็มีแต่ต้องไปตายแล้ว

จวินอวี่หัวเราะเบา ๆ มองหลานหูเตี๋ยอย่างเฉยชา กล่าวว่า ห้าก้อน

หึ เจ้าหนูที่มาจากไหนไม่รู้จักเป็นเป็นตาย ยังมีอารมณ์มาต่อรองราคาที่นี่ ระวังให้ดีเดี๋ยวจะไม่มีใครมาเก็บศพให้ อู่จี๋ชักกระบี่ยาวในมือออกมาชี้ไปที่จวินอวี่พลางกล่าว