0026

⬢⬢⬢

ตอนที่ 26 ไป๋เสวี่ยและหลานหูเตี๋ย

บทที่ยี่สิบหก ไป๋เสวี่ยและหลานหูเตี๋ย

ฟ้าสางแล้ว เมื่อแสงอรุณนั้นเลียบผ่านขุนเขาป่าไม้สาดส่องมา ชิงเมิ่งก็กลับสู่หมู่บ้านที่คุ้นเคย สนามรบถูกกวาดเก็บอย่างคร่าว ๆ แล้ว เพียงแต่บนกำแพงเมืองยังมีคราบโลหิตเป็นจุด ๆ บ้านเรือนรอบนอกหมู่บ้านเสียหายไปมากกว่าครึ่ง ildและสตรีที่หลบหนีออกไปต่างออกมาจากทางลับของหมู่บ้านทีละคน ๆ เมื่อชายชราผมดั่งขนนกกระเรียนแต่ใบหน้าเปล่งปลั่งดั่งเด็กเห็นหมู่บ้านใต้แสงตะวัน ก็พลันน้ำตาไหลอาบสองแก้ม

“ชิงเมิ่ง เจ้าพาชาวบ้านจำนวนหนึ่งไปกวาดเก็บสนามรบ พี่น้องที่ตายในศึกนั้นให้ฝังไว้ในเขตบรรพชน ทุกบ้านแจกเสบียงบ้าง...” ชิงเฟิงสั่งชิงเมิ่งที่อยู่ตรงหน้า ชิงเมิ่งพยักหน้าแล้วหันหลังเดินจากไป จวินอวี่มองฝูงชนที่กลับบ้าน ก็อดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้ ยิ่งใกล้บ้านก็ยิ่งหวาดหวั่น ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้กลับบ้าน