0006

⬢⬢⬢

ตอนที่ 6 ปราณอำมหิต

กาลเวลายังคงดำเนินต่อไป สรรพสิ่งยังคงเติบโต เงาร่างที่แบกน้ำหนักวิ่งอยู่ในป่าเขานั้นไม่เคยหยุดพัก เงาร่างที่ตกลงสู่สายน้ำครั้งแล้วครั้งเล่าใต้สายน้ำตกภูเขาด้านหลังยังคงแข็งแกร่งไม่ย่อท้อ

บางครั้งบรรพชนก็ปรากฏกายในมุมที่จวินอวี่มองไม่เห็น เมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่ค่อย ๆ เติบโตผู้นั้นก็รู้สึกปลาบปลื้มยิ่งนัก

ดวงตะวันค่อย ๆ ไต่ขึ้นสู่ท้องฟ้า แผดเผาผืนดินอย่างร้อนระอุ จวินอวี่ยังคงฝึกฝนด้วยท่าม้ายืนตามความเคยชิน เมื่อกาลเวลาผ่านไป จวินอวี่ที่แต่เดิมกัดฟันอดทนได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อ กลับค่อย ๆ สามารถยืนหยัดได้ถึงหนึ่งชั่วยามแล้ว จวินอวี่เปลือยท่อนบน เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่แน่นหนา ใบหน้าสีสำริดยังคงคมคายงดงาม ผนวกกับเส้นผมสั้นดำขลับ จวินอวี่ที่ใกล้จะบรรลุนิติภาวะกลับแฝงกลิ่นอายของชายหนุ่มที่เติบโตเต็มที่อยู่คณา