ตอนที่ 238 ขาดไปไม่ได้แม้แต่คนเดียว

ตอนที่ 238 ขาดไปไม่ได้แม้แต่คนเดียว

ใบหน้าของกู้เหยียนจือยังคงระเรื่อแดง ทว่าสีหน้ากลับจริงจังผิดธรรมดา

“ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องรู้สึกผิดต่อพวกเขาเพราะข้า ทั้งไม่อยากให้เจ้าไม่กล้าเข้าใกล้ข้าเพราะพวกเขาเช่นกัน”

ปลายนิ้วของเขา ลูบไล้พวงแก้มของนางแผ่วเบา บนนั้นมีรอยด้านบาง ๆ ที่หลงเหลือจากการจับพู่กันและคลุกคลีกับสมุนไพรมานานปี สัมผัสหยาบกร้านเล็กน้อย ทว่ากลับทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจ

“ยิ่งไม่อยากให้เจ้าฝืนใจตัวเองตัดสินใจเรื่องใด เพียงเพราะรู้สึกว่าติดค้างผู้ใด”