กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 222 หาที่อุ่น ๆ กอดกัน
เถาเถาวิ่งจนหอบหายใจไม่ทัน ในที่สุดก็หยุดฝีเท้าลงตรงหน้าร่างสีขาวสายนั้น
เกล็ดหิมะตกลงบนขนตาของนาง เย็นเยียบ และละลายไปอย่างรวดเร็ว
“เจ้า...”
เถาเถาหอบหายใจ กำลังคิดจะถามเขาว่าวิ่งเร็วปานนั้นไปทำไม ทว่าคำพูดกลับติดค้างอยู่ในลำคอ
หลีจิ้งมองดูนางอยู่อย่างเงียบงันเช่นนั้น ในดวงตาคู่นั้นที่ราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง สะท้อนใบหน้าน้อย ๆ ที่วิ่งจนแดงก่ำของนาง
แขนของเขายังคงค้างอยู่ในท่าทางที่ประหลาดอย่างยิ่ง ยกค้างอยู่กลางอากาศ คล้ายอยากจะทำอันใด ทว่ากลับชะงักไปกลางคัน
เถาเถางุนงงสงสัย
นี่หมายความว่าอย่างไร
เล่นละครใบ้อยู่รึ