ตอนที่ 215 มิใช่เข้าเฝ้า แต่เป็นการขนของ

ตอนที่ 215 มิใช่เข้าเฝ้า แต่เป็นการขนของ

ร่างกายของอิ่งเยว่แข็งทื่อไปชั่วพริบตา

บ้านหรือ

เศษเสี้ยวภาพอันเลือนรางผุดวาบขึ้นมาในห้วงความคิดของนาง

พ่อแม่ที่ทะเลาะเบาะแว้งกันไม่หยุดหย่อน อาหารและกับข้าวที่เย็นชืด ห้องรับแขกอันว่างเปล่าไร้ผู้คน

นางนึกถึงตอนที่ตนเองเพิ่งมาถึงที่นี่ใหม่ ๆ ทุกค่ำคืนล้วนแอบร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม แม้กระทั่งยามฝันยังปรารถนาจะกลับไป

อยากกลับไปยังโลกใบนั้นที่แม้ไม่สมบูรณ์แบบ แต่อย่างน้อยก็คุ้นเคย

ทว่ายามนี้เล่า

ในสมองของอิ่งเยว่พลันปรากฏอีกใบหน้าหนึ่งขึ้นมา

ใบหน้านั้นเย็นชา เคร่งขรึม เปี่ยมด้วยความเฉยเมยอันมีอำนาจชี้เป็นชี้ตาย