ตอนที่ 187 คิดถึงจิ่งฉืออยู่หรือ?

ตอนที่ 187 คิดถึงจิ่งฉืออยู่หรือ?

รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัว แล่นเข้าสู่ความมืดมิดของราตรี

ภายในตู้รถม้าจุดเครื่องหอมสงบจิต เป็นกลิ่นที่เซียวอวิ๋นฉีใช้จนเคยชิน

เถาเถาหาวออกมาคำหนึ่ง ความเหนื่อยล้าสะสมหลายวันพลันถาโถม นางหามุมสบาย ๆ ได้ก็ถอดรองเท้าทิ้ง เตรียมจะล้มตัวลงนอนหลับ

นางเพิ่งจะเอนกายลง คนข้างกายก็ทอดกายนอนลงตามมาด้วย

เถาเถาลืมตาโพลงขึ้นมาทันควัน

คนทั้งสองนอนเคียงกันบนเบาะนุ่มหลังใหญ่ ตรงกลางเว้นระยะห่างพอให้คนที่สามนอนลงไปได้ ทว่าบรรยากาศในตู้รถม้ากลับตึงเครียดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“พี่ห้า ท่าน…”

เซียวอวิ๋นฉีเอียงหน้ามองนาง นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากทำสัญญาณให้เงียบเสียง “เร่งเดินทางเหน็ดเหนื่อย รีบพักผ่อนแต่หัวค่ำเถิด”

เขาเอ่ยจบก็หลับตาลงจริง ๆ ลมหายใจค่อย ๆ สม่ำเสมอและยาวนาน