ตอนที่ 186 ยังจะนอนรถม้าคันเดียวกันอีกไหม

ตอนที่ 186 ยังจะนอนรถม้าคันเดียวกันอีกไหม

เถาเถารู้สึกว่าตนเองเหมือนสายพิณที่ถูกขึงจนตึงสุดขีด

ชายหนุ่มข้างกายมีลมหายใจราบเรียบยาวนาน หลับใหลอย่างสงบ ราวกับคนที่เพิ่งจะยั่วยวนนางจนมโนจิตปั่นป่วนเมื่อครู่นี้มิใช่เขาเลยแม้แต่น้อย

เสแสร้ง ต้องเสแสร้งอย่างแน่นอน

เถาเถาตะแคงกาย อาศัยแสงสลัวที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาภายในตู้รถม้าอันมืดสลัว ลอบพินิจมองเขาอย่างละเอียด

เซียวอวิ๋นฉีในยามหลับใหลได้เก็บซ่อนรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยไม่ใส่ใจทั้งหมดเอาไว้ ใบหน้านั้นหล่อเหลางดงามจนดูไม่สมจริงอยู่บ้าง

ขนตายาวทอดเงาเป็นวงแคบ ๆ ใต้ดวงตา สันจมูกโด่งคม ริมฝีปากก็รูปทรงงดงามเกินพอดี

ก็ปากคู่นี้นี่แหละ ที่เพิ่งจะจุมพิตนิ้วมือของนางไปเมื่อครู่

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ดุจหน่อไม้หลังฝนตก

จูบคืนไปเสีย