ตอนที่ 177 กลับเมืองหลวงหรือหุบเขาราชาโอสถ

ตอนที่ 177 กลับเมืองหลวงหรือหุบเขาราชาโอสถ

“คือว่า…”

เถาเถายกมือขึ้นข้างหนึ่ง ราวกับนักศึกษาในห้องเรียนที่ตอบคำถามไม่ได้ “ข้าแค่ถามดูนะ ป้ายนี้ข้าไม่ได้เป็นคนรับไว้ จะถือว่าไม่นับได้หรือไม่”

ในยุคปัจจุบันนางแทบไม่เคยกดรีวิวแย่ให้คนส่งอาหารด้วยซ้ำ ไฉนถึงได้มาติดบัญชีดำประเภทมิมรณะมิเลิกราเช่นนี้ได้เล่า

นี่มันยังเหลือกฎหมายบ้านเมืองอยู่อีกหรือ!

ปลายนิ้วของเซียวอวิ๋นฉีลูบผ่านรอยแกะสลักหัวกะโหลกอันหยาบกร้านบนป้ายไม้อย่างแผ่วเบา

ใบหน้าที่มักประดับด้วยรอยยิ้มอยู่เป็นนิจในยามปกติ บัดนี้กลับเคร่งขรึมดั่งสระน้ำลึก ไม่หลงเหลือรอยยิ้มแม้แต่น้อย

“เมื่อป้ายภูตผีปรากฏ ไม่เกี่ยวว่ารับหรือไม่รับ” เขาหันไปมองเถาเถา แกล้งกดเสียงให้ต่ำลงอย่างยิ่ง “ธรรมเนียมของหอเชียนซา ผู้ที่ได้เห็นป้ายภูตผี ล้วนต้องตาย”