กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 153 พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของข้าเขานิยมบุรุษ
เถาเถามองดูท่าทางเหม่อลอยโง่งมของเขา ในใจรู้สึกกระหยิ่มใจยิ่งนัก
นางเลียริมฝีปากเบา ๆ รำลึกถึงรสเลิศอันแสนวิเศษเมื่อครู่ จากนั้นก็ส่งยิ้มอันสดใสเจิดจ้าไร้ใดเปรียบให้แก่เขา
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ท่านช่างหวานจริง ๆ”
วาจาล่อแหลมประโยคนี้ของนาง ทำเอาเซียวจิ่งฉือเขินอายจนใบหน้าลามไปถึงปลายเท้าแดงก่ำไปทั่วทั้งร่างในทันที
เขาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ดังขวับ ชี้นิ้วใส่หน้านางแล้วตะกุกตะกักโฮกออกมา “เจ้า… เจ้าสตรีไร้ยางอายผู้นี้!”
พอกล่าวจบ เขาก็หมุนตัวเตลิดหนีไปอย่างรวดเร็ว
เถาเถามองท่าทางไร้เดียงสาของเขาแล้วหัวเราะจนตัวงอ
เจ้าหมาป่าน้อยตัวนี้ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูจนแทบขาดใจจริง ๆ
ไร้ยางอายรึ นั่นมันสิ่งใดกัน