ตอนที่ 142 กอดเหยียนจือเสร็จ ก็ถึงตากอดพี่ห้าแล้ว

ตอนที่ 142 กอดเหยียนจือเสร็จ ก็ถึงตากอดพี่ห้าแล้ว

เถาเถารู้สึกขึ้นมาทันทีว่า การต่อสู้แก่งแย่งในเรือนหลังที่ตนเคยประสบพบเจอมาเมื่อนำไปเทียบกับอิ่งเยว่แล้ว ช่างเป็นเรื่องคนละชั้นกันจนไม่คุ้มค่าแก่การเอ่ยถึงเลยจริง ๆ

นางมองอิ่งเยว่ พลางบังเกิดความเวทนาและเลื่อมใสขึ้นมาในใจไม่น้อย

สตรีผู้นี้แข็งแกร่งมากจริง ๆ

“เช่นนั้น……หากเซียวเสวียนซิวได้เป็นฮ่องเต้แล้ว เจ้าก็สามารถถอนตัวหลังความสำเร็จเสร็จสิ้น ไปใช้ชีวิตในแบบที่ตนเองปรารถนาได้แล้วใช่หรือไม่” เถาเถายังคงอดไม่ได้ จึงเอ่ยถามข้อกังขาข้อสุดท้ายในใจออกมา

เมื่ออิ่งเยว่ได้ยินคำนี้ นางก็เงียบงันไป

เนิ่นนานทีเดียวนางจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงแฝงความเคว้งคว้างที่แม้กระทั่งตัวนางเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว

“คนเราเมื่อไม่หลงเหลือสิ่งใดแล้วก็ย่อมไม่กลัวตาย ทั้งยังจะรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่ช่างไร้ความหมายสิ้นดี”

“จึงจำเป็นต้องมีที่พึ่งทางจิตวิญญาณสักสิ่งหนึ่ง……”

ถ้อยคำของนางเอ่ยไม่ทันจบ และก็มิได้คิดจะเอ่ยสิ่งใดต่ออีก