เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 มู่หรงจื่อเซวียนได้รับบาดเจ็บ
มู่หรงจื่อเซวียนขว้างของสีดำชิ้นหนึ่งออกมา ทำให้เกิดควันดำหนาทึบขึ้นมาจำนวนมาก จินหยางกลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ รอจนควันดำค่อยๆ สลายตัวไป เขาถึงได้มองดูตรงจุดที่มู่หรงจื่อเซวียนเคยยืนอยู่
คนก็หายตัวไปไร้ร่องรอยเสียนานแล้ว จินหยางโบกมือปัดควันดำตรงหน้าให้กระจายออกไป
จากการพบกันครั้งแรกในวันนี้จนถึงขั้นลงมือสู้กัน เขาพอจะเข้าใจมู่หรงจื่อเซวียนอยู่บ้างแล้วว่า นางเป็นคนเย็นชา หยิ่งยโส และถือดีในตัวเอง
จินหยางส่ายหน้าน้อยๆ เขาคิดว่าตอนนี้มู่หรงจื่อเซวียนคงไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรกับเขา คิดได้ตรงนี้เขาก็เตรียมตัวจะกลับ
“เสี่ยวหยางจื่อ แม่หนูคนนั้นเป็นยังไงบ้าง” เสียงของท่านปู่หอดังขึ้นในทะเลจิตของเขา
“ท่านปู่หอ ข้าเฉยๆ กับมู่หรงจื่อเซวียนคนนี้นะ” จินหยางพูดไปตามความจริง