ตอนที่ 194 คนหนึ่งคนหมาป่าหนึ่งตัวคุกเข่าบนกระดานซักผ้า

เจ้าก้อนต้วมเตี้ยมเอ่ยฟ้องด้วยสีหน้าคับแค้น “ท่านพ่อ ล้ม ข้า”

เขาเพิ่งจะอายุได้ขวบกว่าเท่านั้น ออกเสียงยังไม่ชัด เจียงอวิ๋นซีอาศัยทั้งการคาดเดา ประกอบกับท่าทางไม้ทางมือและสีหน้าของเด็กน้อย ถึงเดาคำเหล่านี้ออกมาได้

นางรีบตรวจดูตามร่างกายของบุตรชายทันที บนร่างมีเศษหญ้าติดอยู่จริง ๆ บนหัวเข่ายังมีคราบโคลน นี่ต้องหกล้มมาอย่างแน่นอน พลันมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชาเคร่งขรึม

“เฉวียนจิ่วโจว จะอธิบายอย่างไร”

ในใจของเฉวียนจิ่วโจวหวาดกลัวยิ่งนัก รีบปัดความรับผิดชอบทันควัน “เป็นมี่เสวี่ย...”

มี่เสวี่ยเงยหน้าส่งเสียง “โฮกฮืด~” คำหนึ่ง แสดงว่าไม่ยอมรับความผิดนี้

นางถลึงตาใส่เขาหนึ่งที อุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาด้วยความปวดใจ “เจ้าเป็นเช่นนี้ เราจะพาเจ้าไปด่านชายแดนได้อย่างไร”