กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เหล่าอ้ายชิงทั้งหลาย วันนี้หายป่วยกันหมดแล้วหรือ”
แม้จะสวมฉลองพระองค์มังกรสีชมพู ทว่ามิได้ลดทอนแรงกดดันของนางลงแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ดวงตาดอกท้อคู่นั้นที่ทอประกายน้ำระยิบระยับ กลับเย็นยะเยือกดั่งน้ำค้างแข็ง เพียงสบตากับนางก็รู้สึกแสบสะท้านใจยิ่งนัก
เหล่าขุนนางต่างจำใจก้มหน้าลงอย่างจนปัญญา
หากไม่มา ตำแหน่งขุนนางที่สู้อุตส่าห์บากบั่นแย่งชิงมาก็จะถูกผู้ใต้บังคับบัญชาเสียบแทน หากไม่มา ก็ต้องเบิ่งตามองดูในอนาคตอันใกล้ว่าทั่วทั้งราชสำนักจะกลายเป็นถิ่นของเหล่านางข้าหลวง ผู้ใดเล่าจะกล้าไม่มา
“ในเมื่อหายป่วยแล้ว ก็จงปลุกจิตวิญญาณขึ้นมาเพื่อเราเสีย! เงยหน้าขึ้นมาให้หมด!” นางตรัสตะโกนด้วยน้ำเสียงสตรีอันกังวานใส ขุนนางผู้ภักดีพลันรู้สึกดั่งได้รับการถ่ายทอดพลัง แม้แต่ง่วงนอนจากการตื่นแต่เช้าตรู่ก็มลายหายสิ้นเพราะเสียงตะโกนนี้
ที่แท้น้ำเสียงสตรีของฝ่าบาทเป็นเช่นนี้หรือ ช่างไพเราะกังวาน เสนาะหูยิ่งนัก...