ตอนที่ 152 สถานะที่แท้จริงของข้า คือองค์ชายเปอร์เซีย

“ข้ารู้สาเหตุการตายของท่านพ่อเจ้า”

รูม่านตาของเฉวียนจิ่วโจวหดเล็กลง

เพียงเอ่ยประโยคนี้จบ เขาก็หรี่ตาลง ไม่พูดจาอีกต่อไป

ความหมายโดยนัยก็คือ หากเขาตาย เช่นนั้นอีกฝ่ายก็ไม่มีทางรู้ความลับนี้ได้ เขาอยากใช้ความลับนี้แลกกับทางรอดชีวิตสายหนึ่ง

เฉวียนจิ่วโจวกวาดสายตามา แววตาเฉยชา “คนก็ตายไปแล้ว เปิ่นหวังจะอยากรู้สาเหตุการตายของเขาไปทำอะไรกัน”

“เจ้าไม่อยากรู้ หมายความว่าท่านแม่ของเจ้าก็ไม่อยากรู้ด้วยหรือ ท่านแม่ของเจ้ากับท่านพ่อของเจ้ารักกันปานนั้น ยามที่ท่านพ่อของเจ้าตาย เจ้าเพิ่งจะอายุสิบกว่าปีเท่านั้นกระมัง…”

ประโยคนี้ประดุจดั่งมีดเล่มหนึ่งที่ปักลงกลางใจเขา

เขายังคงจำได้ว่าในฤดูร้อนตอนอายุสิบห้าปีปีนั้น วันที่สูญเสียท่านพ่อ ท้องฟ้าพลันมืดมิดลงในพริบตา