ตอนที่ 124 คลอดบุตรชายให้เปิ่นหวังสักคน เจ้าก็สบายแล้ว

จักรพรรดิคังหนิงมีสีหน้าลึกซึ้ง พลางจับจ้องเขา แล้วเอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำให้เขาต้องตกตะลึงออกมา—

“เพราะว่า เจ้าต่างหากคือผู้ที่สมควรสืบทอดราชบัลลังก์อย่างแท้จริง”

ม่านตาของเฉวียนจิ่วโจวพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง

เจียงอวิ๋นซีก็ลมหายใจสะดุดชะงักเช่นกัน

เป็นไปได้หรือว่า เฉวียนจิ่วโจวจะเป็นพี่ชายต่างมารดาของนางจริง ๆ?!!!!

จักรพรรดิคังหนิงแย้มสรวลบาง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ อธิบายอย่างช้า ๆ

“บิดาของเจ้า ฉวนจื่อชี เป็นสหายสนิทของเรา ทั้งยังเป็น องค์ชายที่แท้จริงแห่งราชวงศ์ก่อน”

“ปีที่เราลืมตาดูโลก แคว้นเจียงกำลังตกอยู่ในเปลวเพลิงสงคราม ฝ่ายในและเหล่าขุนนางต่างพาลูกเด็กเล็กแดงหลบหนีภัยสงคราม พระมารดาของเรากับภรรยาของขุนนางท่านหนึ่งได้ให้กำเนิดทารกพร้อมกันในศาลเจ้าร้างแห่งหนึ่ง

ล้วนเป็นทารกเพศชายทั้งคู่ ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย จึงแยกไม่ออกในทันทีว่าผู้ใดเป็นผู้ให้กำเนิดคนไหน

ภรรยาของขุนนางท่านนั้นพอคลอดเสร็จก็หมดสติไป ยามนั้น มีเด็กคนหนึ่ง ตอนเกิดมา บนใบหน้าก็มีรอยปรุประ ชั่วพริบตาแห่งความลังเล พระมารดาของเราจึงได้เลือกอุ้มเอาเด็กที่บนใบหน้าไร้รอยปรุประคนนั้นไป”