ตอนที่ 118 กลิ่นน้ำส้มสายชูพวยพุ่งไม่หยุด สะบัดแขนเสื้อจากไปด้วยความขุ่นเคือง

เมื่อนึกถึงกาลก่อน พี่ชายเหล่านั้นเข่นฆ่าสายเลือดเดียวกันเพื่อแย่งชิงราชบัลลังก์ สุดท้ายกระทั่งคนเก็บศพให้เขาสักคนก็ยังไม่มี ช่างชวนให้ผู้คนเหน็บหนาวใจยิ่งนัก!

ท่านตากลับแค่นเสียง “ฮึ” คำหนึ่ง “มันจะมีเหตุจำเป็นอันใดกัน! เจ้าแก่ใกล้ลงโลงนั่นชั่วชีวิตรักสนุกที่สุด ซ้ำยังปากตะกละ ไม่รู้แอบไปเสเพลสำราญใจอยู่ที่ใดแล้วกระมัง...”

คล้ายนึกสิ่งใดขึ้นได้ เขาจึงเอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดีว่า “จริงสิ เจ้าจะตามหามัน มิสู้ไปเดินดูที่ภัตตาคารสนกระเรียนให้บ่อยหน่อย เจ้าแก่ใกล้ลงโลงชอบกินสุราดอกหอมหมื่นลี้กับเป็ดตุ๋นเบียร์ของที่นั่นยิ่งนัก!”

ทว่าพวกเขาหารู้ไม่ ในยามที่เอ่ยคำพูดนี้ ขณะนั้นกำลังมีคนผู้หนึ่งแทะน่องเป็ดอยู่ในภัตตาคารสนกระเรียน กินอย่างเอร็ดอร่อยหอมกรุ่น