ตอนที่ 87 โจวโจว อย่ามาแง่งอนกับเรา

เฝ้ารอคอยทั้งดาวทั้งจันทรา ในที่สุดก็ถึงวันหยุดราชการวันนั้นเสียที

แต่เช้าตรู่ เฉวียนจิ่วโจวก็มองเห็นนกสาทิกาคู่หนึ่งกำลังหยอกล้อกันอยู่บนกิ่งไม้ พลันรู้สึกอารมณ์ดียิ่งนัก

วันนี้เขาตื่นแต่เช้าตรู่ หากจะกล่าวให้ถูกต้องคือ เมื่อคืนแทบจะไม่ได้หลับเลยแม้แต่น้อย พอคิดถึงวันนี้ ในใจก็หวานล้ำจนเหลือจะกล่าว เช้าตรู่ก็ลุกขึ้นมาสระผมอาบน้ำ เกศาดำขลับที่เพิ่งสระเสร็จ หวีจนทิ้งตัวสลวยเรียบตรง นุ่มลื่นดุจแพรต่วน

ทว่าเขารอแล้วรอเล่า กลับยังคงไม่ได้รับการติดต่อจากตัวไร้ประโยชน์เสียที

จวบจนใกล้ถึงยามอู่ เขาไม่อาจข่มใจได้ จึงไปยังห้องทรงพระอักษร ทว่ากลับพบว่าภายในว่างเปล่าไร้ผู้คน เขาจึงเอ่ยถามเสี่ยวซุ่นจื่อที่เข้าเวรในวันนี้:

“ฝ่าบาทเล่า”

เสี่ยวซุ่นจื่อยิ้มตาหยี: “ฝ่าบาทยังทรงบรรทมอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

เฉวียนจิ่วโจว: ???