กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ลูกชายเจ้าหรือ”
เจียงหนานจือถูกสายตาเฉียบคมของนางจ้องมองจนรู้สึกผิดขึ้นมาทันใด แทบอยากจะขุดรอยแยกบนพื้นแล้วมุดหนีลงไปในทันที
มีชีวิตมาสี่สิบปีแล้ว ยังไม่เคยมีวันใดที่กระอักกระอ่วนใจเช่นวันนี้มาก่อน ทั้งหมดล้วนต้องโทษเจ้าลูกชายตัวซวยที่นางให้กำเนิดมาแท้ ๆ!
พระสนมคาเฟยแอบหัวเราะในใจ แล้วเอ่ยถามขึ้นมาอีกประโยค “ใช่โจวโจวบ้านเจ้าหรือไม่”
เจียงหนานจือยิ้มเจื่อนเต็มหน้า นิ้วเท้าที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าจิกเกร็งลงกับพื้นไม่หยุด เอาแต่เงียบไม่ยอมพูดจา
“ไม่พูดหรือ ไม่พูดก็ช่างเถอะ เดิมทีข้ายังคิดอยู่ว่า หากเป็นโจวโจวบ้านเจ้าละก็...” นางจงใจเอ่ยเพียงครึ่งเดียว
“หากเป็นโจวโจวบ้านข้าแล้วจะอย่างไรหรือ” เจียงหนานจือโพล่งถามออกไปทันที
แววตาที่พระสนมคาเฟยมองนางพลันเปลี่ยนไปไม่ชอบมาพากลในพริบตา
เจียงหนานจือเองก็ตระหนักได้ว่าตนเองติดกับเข้าเสียแล้ว