ตอนที่ 63 เปิ่นหวังรู้สึกว่าแต่งบุรุษไว้ใจได้มากกว่า

“ย่อมมิใช่แน่นอน”

ลมหายใจพลันเข้าใกล้ เขาโน้มใบหน้าเข้ามาประชิด...

ขณะที่นางคิดว่าเขาจะทำอะไรกัน พลันได้ยินคำพูดประโยคหนึ่งดังขึ้นข้างหู

“รางวัลพระราชทานคือสิ่งที่ฝ่าบาททรงมอบให้เอง ร้องขอมาอย่างต่ำต้อยเช่นนี้ หาได้เรียกว่ารางวัลพระราชทานไม่...”

ฝ่ามือใหญ่ที่อบอุ่นซึ่งกุมมือนางไว้พลันคลายออก หัวใจของเจียงอวิ๋นซีก็พลอยวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก

เฉวียนจิ่วโจวหมุนกายเดินนำไปข้างหน้า แผ่นหลังแลดูเปล่าเปลี่ยวอยู่บ้าง

ทั้งสองคนกลับมาถึงโรงเตี๊ยม

เจียงอวิ๋นซีนึกสงสัยอยู่บ้าง “เจ้าว่าเจียงหนานอวี่จะเลือกเปิดคลองหรือเปลี่ยนทิศทางเล่า หากเขาเลือกเปลี่ยนทิศทาง เช่นนั้นเจ้ามิต้องควักเนื้อถึง 64,000 ตำลึงเงินเชียวรึ”

เฉวียนจิ่วโจวกล่าวว่า “เจ้านึกว่าเปิ่นหวังจะเสียดายเงินเพียงเท่านั้นรึ”