ตอนที่ 58 เปิ่นหวังมีคนที่คนึงหา อาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากเขาไปนานเพียงนั้น

หลังลังเลอยู่ชั่วครู่ ริมฝีปากของเขาก็ขยับ เอ่ยขึ้นว่า

“เปิ่นหวังไม่ไป”

“เพราะเหตุใด”

เขามองจับจ้องที่นาง พลางค่อย ๆ โค้งมุมปากขึ้น “เปิ่นหวังมีผู้ที่ตนคำนึงหา ไม่อาจตัดใจจากเขา ไม่อาจตัดใจจากเขาไปนานถึงเพียงนั้น…”

ทั่วทั้งราชสำนักพลันส่งเสียงฮือฮาระงม

เจียงอวิ๋นซีกลับรู้สึกฝาดเฝื่อนแล่นขึ้นมาในลำคออย่างบอกไม่ถูก

เฉวียนจิ่วโจวมีผู้ที่ตนคำนึงหาแล้วรึ

ทว่าเบื้องหน้าราชสำนัก สีหน้าของนางมิได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย สายตากวาดมองขุนนางทั้งหลาย ก่อนเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า

“ท่านอ๋องถึงวัยที่สมควรสร้างครอบครัวแล้วจริง ๆ การได้มีผู้ที่ตนคำนึงหานับเป็นเรื่องหาได้ยากยิ่ง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มีผู้ใดยินดีไปแทนเขาหรือไม่”