กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามที่ได้ข้อสรุปนี้ในคราแรก เขาไม่แยแสแม้แต่น้อย ซ้ำยังนึกอยากหัวเราะอยู่บ้าง
เขากับเจ้าตัวไร้ประโยชน์ล้วนเป็นบุรุษ เขาจะเป็นเช่นนั้นต่อเขาได้อย่างไร...
ทว่าความเจ็บปวดเสียดแทงใจในยามนี้มิอาจหลอกลวงผู้ใดได้
เพื่อยืนยันเรื่องนี้ เขาจึงลุกพรวดขึ้นมาทันใด
เสื้อคลุมสีม่วงชุดหนึ่งกลืนหายไปกับราตรี...
ยามนี้ เจียงอวิ๋นซีกำลังกระซิบกระซาบกับเริ่นซวนซวนอยู่ในผ้าห่ม กำลังคุยกันอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้นก็ได้ยินขันทีน้อยผู้หนึ่งร้องตะโกนอย่างร้อนรนอยู่นอกหน้าต่างว่า
“ฝ่าบาท ผู้สำเร็จราชการมาพ่ะย่ะค่ะ เขาบอกว่ารอพระองค์อยู่ที่ห้องทรงพระอักษร”
เจียงอวิ๋นซีประหลาดใจยิ่งนัก “เราบอกแล้วมิใช่หรือว่า วันนี้มิต้องให้เขามา”
ขันทีน้อยเอ่ยว่า “เขาบอกว่าเขาปวดศีรษะรุนแรงพ่ะย่ะค่ะ...”
เจียงอวิ๋นซีพลันพูดไม่ออกไปในทันใด