กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงอวิ๋นซีถึงเพิ่งจะมีจิตสำนึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“ไม้เรียวหนามนี้ ตอนเสด็จพ่อลงทัณฑ์พี่สองในครานั้นก็ตีฝ่ามือ เหตุใดเจ้าจึงตี... ก้นของเรา”
สีหน้าของเฉวียนจิ่วโจวชะงักงันไปชั่วครู่
ครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยอย่างหนักแน่นมีเหตุผล “ล้วนเป็นการลงทัณฑ์ทั้งสิ้น เจ้าจะสนทำไมว่าเปิ่นหวังจะตีตรงไหน!”
แม้จะไร้ความรู้สึก ทว่าปลายใบหูที่แดงระเรื่อจาง ๆ กลับทรยศเขา
นี่เปรียบเสมือนไฟสัญญาณสองดวง เจียงอวิ๋นซีพบว่า ทุกคราที่เขาใจฝ่อละอายใจ เขาก็มักจะเป็นเช่นนี้
นางมีเหตุผลให้สงสัยว่า เขากำลังใช้เรื่องงานแก้แค้นส่วนตัว!
“เช่นนั้นเหตุใดไม่ตีตำแหน่งอื่น เจาะจงตีแต่ตรงนี้เล่า”
นางคว้าไม้เรียวหนามในมือเขาไว้หมับ หรี่ตามองเขา “ท่านอ๋อง คงมิได้มีความชอบพิเศษอะไรกันกระมัง...”