เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฝ่าบาท กำลังทำอะไรกันกับเปิ่นหวัง?”
เมื่อได้ยินสุรเสียงเนิบช้าเอ่ยขึ้น เจียงอวิ๋นซี: !!!
นางมีสีหน้าประหลาดใจ โพล่งออกไปโดยไม่ทันคิด: “เจ้าไฉนถึงตื่นแล้วเล่า?!”
เฉวียนจิ่วโจวคล้ายจะยิ้มออกมาบางเบา: “หากยังไม่ตื่นเล่า? ฝ่าบาทคิดจะทำอะไรกันกับเปิ่นหวัง?”
เจียงอวิ๋นซียิ้มเจื่อน รีบอธิบายทันควัน:
“ท่านอ๋องช่วงนี้คงจะเหน็ดเหนื่อยเกินไปเป็นแน่ เมื่อครู่ยังนั่งสนทนากับเราอยู่ดี ๆ คุยไปคุยมากลับหลับไปเสียได้... เราอยากให้ท่านอ๋องได้พักผ่อนสักหน่อย จึงได้พยุงท่านอ๋องมาที่ตั่งนอน”
เฉวียนจิ่วโจวยิ้มเย็น แทบไม่ต้องเปลืองแรงก็เปิดโปงคำลวงอันงุ่มง่ามของนาง: “พยุงเปิ่นหวังพักผ่อน แล้วเจ้าถอดเสื้อผ้าของเปิ่นหวังทำอะไรกัน?”
“นอนหลับ ก็ย่อมต้องถอดเสื้อผ้ามิจัดเจนหรือ? เราเพียงอยากให้ท่านอ๋องหลับสบายขึ้น จึงได้ช่วยท่านอ๋องปลดเสื้อผ้า” เจียงอวิ๋นซีตอบกลับแทบไม่ต้องหยุดคิด
วินาทีถัดมา ข้อมือพลันถูกเรี่ยวแรงมหาศาลกระชากคราหนึ่ง ถึงกับถูกดึงลงไปบนตั่งนอน