กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
แม้ในใจจักรพรรดิคังหนิงจะสะเทือนใจอย่างหนัก ทว่ายังคงตัดใจยอมแพ้ไม่ลง
“กลับตำหนักกับเรา เจ้าก็มิต้องทนลำบากแล้ว วัน ๆ ตากลมตากฝน เพียงเพื่อหาเงินเศษสองตำลึงนี้ มันเหนื่อยยากเกินไป เจ้าเป็นคุณหนูน้อยรูปโฉมงดงามถึงเพียงนี้ สมควรได้รับการทะนุถนอมปกป้อง”
นางรู้สึกประหลาดใจ “ข้าไม่เห็นรู้สึกว่าลำบากเลยนี่! แต่ละวันข้าขายไข่ต้มใบชาก็มีความสุขดีออก”
“ทุกวันไก่ยังไม่ทันตื่น เจ้าก็ต้องลุกขึ้นมาต้มไข่ต้มใบชาแล้ว ต้องทนทรมานเพียงใดกัน...
อีกทั้ง คุณหนูข้างบ้านของเจ้าคนนั้น เมื่อเดือนก่อนแต่งให้รองนายอำเภอไปแล้ว กำลังลำพองใจ ยามนี้คอยรังแกเจ้าทุกวัน เจ้าคงเสียใจมากกระมัง”
น้ำเสียงของเขาแฝงความเอ็นดู ชักจูงโน้มน้าวอย่างนุ่มนวล เอ่ยเสียงแผ่ว “เอาเช่นนี้ เจ้าแต่งให้เรา แล้วเหยียบข่มนางเสีย...”