ตอนที่ 237 เรื่องสมรสสองคู่

ตอนที่ 237 เรื่องสมรสสองคู่

ซ่งอวิ๋นซีกว่าจะได้นอนก็เป็นเวลาฟ้าสาง นางเหนื่อยล้าจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเซียวจิ่งหานจากไปตั้งแต่เมื่อใด ครั้นตื่นขึ้นมา ดวงอาทิตย์ก็ลอยสูงแล้ว

ไป๋จื่อกับจื่อซูเดินวนเวียนอยู่ด้านนอกหลายรอบแล้ว ครั้นได้ยินความเคลื่อนไหวจึงผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นนางลุกขึ้นนั่ง ทั้งสองก็รีบปรนนิบัติให้นางแต่งกายและล้างหน้าบ้วนปาก

หลังจากจัดแจงตนเองเรียบร้อยแล้ว หญิงรับใช้ก็ยกอาหารเช้าเข้ามา นางพลันนึกถึงเซียวจิ่งหาน จึงเอ่ยถามขึ้นลอย ๆ ว่า “องค์รัชทายาทเสด็จไปตั้งแต่เมื่อใด?”

ไป๋จื่อรีบตอบก่อนว่า “ทูลพระชายาองค์รัชทายาท พระองค์เสด็จไปตอนฟ้าเริ่มสางเจ้าค่ะ ตอนเสด็จยังทรงกำชับพวกบ่าวว่า พระองค์เหนื่อยล้า อย่าได้รบกวนพระองค์เจ้าค่ะ” ขณะกล่าว นางก้มหน้าลง ใบหน้าแดงก่ำ

ซ่งอวิ๋นซีมองแม่หนูทั้งสองแวบหนึ่ง ในใจพลันเกิดความคิดอยากหาแม่นมอาวุโสมาคอยปรนนิบัติใกล้ชิด แม่หนูตัวน้อยเหล่านี้ได้ยินเรื่องเช่นนี้อยู่เนือง ๆ ย่อมไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพกายใจ

หลังรับประทานอาหารเสร็จ จื่อซูก็เตือนว่า “เหนียงเหนียง วันนี้เป็นงานเลี้ยงรับรองญาติของบ้านป๋อเหย่ตระกูลซ่ง พระองค์ต้องเสด็จไปนะเจ้าคะ”