กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 230 ไปดูต่งอวี้เหอปลูกมันฝรั่ง
รถม้าคันนั้นแล่นตรงมายังสถานที่ที่พวกเขาเล่าเรียนกันตลอดทาง บ่าวชายที่ประตูเห็นว่าเป็นรถม้าของจวนอ๋องก็รีบก้าวเข้ามาค้อมคำนับพลางเอ่ยถาม “ข้างในนั้นคือพระชายาหรือไม่ พวกเขาไปคฤหาสน์ชนบทกันแล้ววันนี้ บอกว่าจะไปปลูกมันฝรั่ง”
ซ่งอวิ๋นซีตบหัวตัวเองเบา ๆ “อ้าว ข้าลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร เมื่อวานต่งอวี้เหอได้มันฝรั่งมามากมายขนาดนั้น วันนี้ต้องไปปลูกแน่ ๆ”
นางสั่งคนขับรถม้าทันที “กลับหัวรถม้าไปคฤหาสน์ชนบทเดี๋ยวนี้”
“ขอรับ” คนขับรถม้ารับคำแล้วหันรถม้ากลับ
เมื่อถึงคฤหาสน์ชนบท มองแวบเดียวก็เห็นผู้คนหนาแน่นยั้วเยี้ยในแปลงนา ต่างพากันง่วนอยู่กับการงาน
ต่งอวี้เหอเห็นนางเดินมาแต่ไกลก็วิ่งมาหาเหมือนนกน้อยที่ร่าเริง บนใบหน้ายังมีโคลนติดอยู่บ้างจนไม่ทันได้เช็ด “พระชายา ท่านมาได้อย่างไร”
ซ่งอวิ๋นซีหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมายื่นให้นาง สีหน้าแววตาออกจะรังเกียจเล็ก ๆ “เจ้าคอยสั่งการพวกเขาทำก็พอแล้ว ทำตัวเองสกปรกขนาดนี้ เดี๋ยวกลับไปแม่สามีเจ้าเห็นเข้าจะต้องบ่นเจ้าอีกเป็นแน่”