ตอนที่ 143 ราษฎรผู้ต่ำต้อยมีเรื่องจะพูด

ตอนที่ 143 ราษฎรผู้ต่ำต้อยมีเรื่องจะพูด

เซียวจิ่งหานเอื้อมมือหยิบห่อผ้าขึ้นมาชั่งน้ำหนัก พลางมองปลายชนวนที่ม้วนปิดไว้ แล้วมุมปากก็ยกขึ้นซ้ำ ๆ จ้องมองซ่งอวิ๋นซีด้วยสายตาเป็นประกาย “ไม่รู้ว่าพระชายายังมีสิ่งใดให้ข้าประหลาดใจอีก”

ซ่งอวิ๋นซีถลึงตาใส่เขาครั้งหนึ่ง “เจ้ายังพล่ามไม่หยุด ฟ้าจะมืดแล้ว”

เซียวจิ่งหานถูกนางถลึงตาใส่ ไม่เพียงไม่ยอมลดละ กลับหัวเราะเบา ๆ ครั้งหนึ่ง เก็บห่อผ้าเข้ากับอก แล้วหันไปทำมือกับองครักษ์ด้านหลัง

รอยยิ้มนั้นราวกับระลอกน้ำ ผุดขึ้นแล้วก็หายไปในพริบตา แต่ประกายในดวงตาของเขายังคงอยู่ ถูกแสงตะวันอ่อน ๆ สะท้อนจนชัดเจนเป็นพิเศษ

ซ่งอวิ๋นซีเบือนหน้าหนี ไม่มองเขาอีก แต่ปลายหูกลับร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ นางก้มหน้าผูกห่อผ้าให้แน่นอีกครั้ง พลางด่าตัวเองในใจว่าไร้ความสามารถ

ใต้หุบเขา เสียงคำบัญชาบนลานฝึกซ้อมดังขึ้นอีกครั้ง ชายร่างสูงบนที่สูงตะโกนสุดเสียงว่า “เก็บ” คนสองสามพันคนเก็บหอกยาวแล้วยืนตรงพร้อมกัน กิริยาเป็นระเบียบเสมอกัน ก่อให้เกิดเสียงฝีเท้าทึม ๆ เป็นแผง