ตอนที่ 138 ตามหาเซียวจิ่งหาน

ตอนที่ 138 ตามหาเซียวจิ่งหาน

ซ่งอวิ๋นซีเก็บกล่องข้าวสวยอุ่นสำเร็จรูปกับขยะเข้าไปในมิติ จากนั้นหาหินเขียวก้อนใหญ่เรียบเนียนริมลำธารแล้วนั่งพักครู่หนึ่ง

หลังพักจนพอแล้ว นางหยิบกล่องโลหะผสมใบหนึ่งออกมาจากมิติ เปิดฝาขึ้น ภายในมีของสามสิ่งวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ได้แก่ อากาศยานไร้คนขับที่พับเก็บไว้หนึ่งลำ ถุงมือสั่งการหนึ่งคู่ และจอภาพอ่อนโปร่งใสที่ม้วนเก็บได้หนึ่งแผ่น

นางวางของทั้งสามสิ่งลงบนหินเขียวทีละชิ้น จอภาพอ่อนแนบลงบนข้อมือแล้วคลี่ออกด้วยตนเอง ลอยอยู่เหนือแขนราวกับผิวน้ำบาง ๆ นางเหลือบมองมุมขวาบนของหน้าจอ สัญลักษณ์สัญญาณยังคงเป็นสีเทา และรอบข้างก็ไม่พบเครือข่ายใดที่ใช้งานได้

“ไม่มีสัญญาณจริง ๆ ด้วย” นางเบ้ปาก วางหน้าจอลงบนหัวเข่า แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า เรื่องนี้...แม้แต่จะเชื่อมต่อสัญญาณดาวเทียมก็ยังทำไม่ได้

แต่ปัญหาไม่ใหญ่โตนัก ระหว่างอากาศยานไร้คนขับกับหน้าจอเชื่อมต่อกันโดยตรง ไม่จำเป็นต้องใช้สถานีสัญญาณ เพียงแต่มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือบินไปได้ไม่ไกล หากบินไกลเกินไป ภาพก็จะเริ่มติดขัด กระตุกเป็นช่วง ๆ และหากไกลกว่านั้นก็จะตัดการเชื่อมต่อไปโดยตรง

นางสวมถุงมือ วัสดุบางเบาแนบสนิทไปกับนิ้วมือด้วยตนเอง ราวกับไม่ได้สวมสิ่งใดอยู่ นิ้วชี้กรีดผ่านอากาศหนึ่งครั้ง ไฟแสดงสถานะใต้ลำอากาศยานไร้คนขับก็สว่างขึ้น ปีกทั้งสี่กางออกฉับพลัน