กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 127 ซู่ชิวลอบสังหารไฉเหรินหลิน
ไฉเหรินหลินเดินไปที่ริมหน้าต่าง มองดูท้องฟ้าเห็นว่ายังเช้าอยู่ จึงหันไปเอ่ยกับอวี้จือว่า “ไปเรียกเสี่ยวกุ้ยจื่อมาที่นี่”
อวี้จือย่อกายคารวะ เดินไปที่หน้าประตูเอ่ยกับหญิงรับใช้ที่เฝ้าเวรอยู่ประโยคหนึ่ง จากนั้นจึงกลับมาข้างกายไฉเหรินหลิน
ผ่านไปไม่นาน ขันทีน้อยวัยสิบเจ็ดสิบแปดปีผู้หนึ่งก็ค้อมกายเดินเข้ามาคุกเข่าลงบนพื้น “บ่าวขอคารวะไฉเหริน ไม่ทราบว่าไฉเหรินมีสิ่งใดจะสั่งการหรือขอรับ”
ไฉเหรินหลินปลดจี้หยกชิ้นหนึ่งจากเอวส่งให้ขันทีน้อย “ข้ารู้ว่าเจ้ามีไหวพริบอยู่บ้าง เจ้าถือสิ่งนี้ไปหาตระกูลหลิน บอกเพียงว่าให้ปล่อยคนก็พอแล้ว”
เสี่ยวกุ้ยจื่อโขกศีรษะแล้วลุกขึ้นรับจี้หยก ยืนคอยอยู่ด้านข้าง
ไฉเหรินหลินชี้ดรรชนีไปที่ซู่ชิว “เจ้าพานางไปเปลี่ยนเป็นชุดขันที แล้วติดตามเจ้าออกนอกวังไปด้วยกัน” นางไม่รู้ว่าฉุกคิดสิ่งใดขึ้นมาได้ จึงหันกายมาเผชิญหน้ากับขันทีน้อย สายตาคมกริบจับจ้องเขาพลางเอ่ยว่า “หากเจ้าทำคนหายไป วันคืนของเจ้าคงไม่อาจอยู่อย่างสงบสุขแล้ว เข้าใจหรือไม่”
ขันทีน้อยตกใจกลัวจนแข้งขาอ่อนแรงไปหมด รีบตอบกลับว่า “บะ...บ่าวเข้าใจแล้วขอรับ”
ทั้งสองแต่งกายเรียบร้อย การออกจากวังราบรื่นยิ่งนัก เพราะไฉเหรินหลินได้มอบเงินสำหรับวิ่งเต้นจัดการให้แก่พวกเขา