ตอนที่ 115 ร่วมงานเลี้ยงที่จวนแม่ทัพ

ตอนที่ 115 ร่วมงานเลี้ยงที่จวนแม่ทัพ

แสงฟ้ายามรุ่งสางจาง ๆ ความอบอุ่นลอดผ่านม่านหน้าต่างตกลงบนเตียงนอน ซ่งอวิ๋นซีค่อย ๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกเพียงว่าร่างกายอ่อนระโหยไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว

ภาพของเมื่อคืนลอยขึ้นมาในห้วงคิดอย่างไม่อาจควบคุม เซียวจิ่งหานยับยั้งรักษาไว้ซึ่งขอบเขตแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ล่วงเกิน แต่ความอ่อนโยนหวานชื่นอันเร่าร้อนครานั้นก็ยังทำให้ร่างกายของนางระบมไปทั้งตัว หทัยของนางไม่อาจสงบลงได้เนิ่นนาน

นางส่ายศีรษะเบา ๆ กดความเขินอายที่ปั่นป่วนอยู่ในใจลง แล้วลุกขึ้นจากเตียง เสี่ยวชุ่ยยกของใช้สำหรับล้างหน้ามาให้ นางยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งล้างหน้าหวีผม ปลายนิ้วสัมผัสน้ำใสเย็นจึงพอช่วยบรรเทาความร้อนวาบที่ยังหลงเหลือจากเมื่อคืนลงได้บ้าง สีหน้าดูสงบนิ่ง แต่ในใจยังคงเขินอาย ไม่กล้าคิดละเอียดถึงชั่วพริบตาที่หัวใจเต้นแรงและอ่อนหวานละมุนเมื่อคืนนั้น

เมื่อจัดตัวเองเรียบร้อยก็เริ่มแต่งหน้าเพิ่งเขียนคิ้วไปได้สองครั้ง แสงที่ประตูกลับมืดลง เซียวจิ่งหานก็เดินเข้ามา

นางไม่เงยหน้าขึ้น ในหางตานางเห็นเขาสวมชุดลำลองสีดำ เข็มขัดผูกไว้หลวม ๆ ผมราวกับรวบไว้อย่างลวก ๆ ต่างจากภาพท่านอ๋องผู้สง่างามเรียบร้อยในยามปกติราวฟ้ากับเหว