ตอนที่ 264 ความลำบากที่แท้จริงไม่ใช่ไม่มีใครเข้าใจ แต่เป็นชีวิตที่ไม่มีเงินนั้นมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

ตอนที่ 264 ความลำบากที่แท้จริงไม่ใช่ไม่มีใครเข้าใจ แต่เป็นชีวิตที่ไม่มีเงินนั้นมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

มีสิทธิ์อะไรที่เธอจะได้ใช้ชีวิตดีขนาดนั้น มีสิทธิ์อะไรที่เสิ่นหว่านถึงชอบไปคลุกคลีอยู่กับเธอคนเดียว

เธอคว่ำโทรศัพท์มือถือลงบนเตียง เงยหน้าจ้องโครงเหล็กขึ้นสนิมของเตียงชั้นบน

บนหมอนมีกลิ่นเหงื่อไคลที่ซักไม่ออกติดอยู่จาง ๆ

“ชุ่ยเฟิน! ข้าวต้มในหม้อไหม้หมดแล้ว แกหูหนวกหรือไง?!”

เสียงของแม่หลินแผดดังมาจากทางห้องครัว ทั้งแหลมทั้งแหบแห้ง แฝงไว้ด้วยความแหบพร่าแบบคนที่ลำคอร้อนผ่าวเป็นไฟมาตลอดทั้งปี

โจวชุ่ยเฟินเกร็งไปทั้งตัว กัดฟันกรามด้านในแน่นโดยไม่ส่งเสียง

“ฉันเรียกแกไปสามรอบแล้ว! เอาโคลนอุดหูไว้หรือไง!”

แม่หลินยันไม้เท้าท่อนไม้ที่เก็บมาจากริมทาง เดินตัวสั่นงันงกเข้ามาจากข้างนอก สีหน้าเขียวคล้ำ