ตอนที่ 224 โรงเรือนแปดร้อยหมู่ในตำบลส่งสินค้าให้โรงงานแปรรูปอาหารของเสิ่นหว่าน

ตอนที่ 224 โรงเรือนแปดร้อยหมู่ในตำบลส่งสินค้าให้โรงงานแปรรูปอาหารของเสิ่นหว่าน

ดวงตาของเสิ่นหว่านเป็นประกายขึ้นมา

เถ้าแก่หลิวชั่งน้ำหนักในใจ หากผักเน่าคามือคงเสียหายไม่น้อย การยื้อต่อไปไม่มีประโยชน์ จึงจำต้องยอมผ่อนปรน “ก็ได้ แต่ราคาต่ำฉันจะเซ็นแค่สัญญาระยะสั้นเท่านั้น ฤดูกาลหน้าฉันยังไปคุยราคากับที่อื่นได้”

หัวใจที่แขวนลอยของเสิ่นหว่านร่วงลงสู่พื้นอย่างโล่งอก ไม่ต้องถูกบีบให้เซ็นสัญญาที่เสียเปรียบอีกต่อไป

เถ้าแก่หลิวกัดฟันจนใบหน้าเขียวคล้ำ ช่างเจอผีหลอกกลางวันแสก ๆ แท้ ๆ ราคาสูงที่เห็นอยู่ตรงหน้าถูกนังหนูนี่กดราคาลงไปจนมิด นอกจากจะไม่ได้ราคาสูงแล้ว ยังถูกบีบให้เซ็นสัญญาด้วยราคาต่ำอีก

เมื่อเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น เถ้าแก่หลิวถือสัญญาพาผู้จัดส่งสินค้าสองสามคนไปขนผักลงจากรถด้วยท่าทางหดหู่