กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 201 บ้านเราไม่ขัดสนเงินแค่นี้ ไม่ยอมทนรองรับอารมณ์บ้า ๆ ของตระกูลหลินเด็ดขาด
“ฉันไม่อาจให้อภัยตัวเองที่เคยลำเอียงเข้าข้างพวกแก และยิ่งไม่อาจให้อภัยสีหน้าท่าทางคอยแต่จะจ้องเอารัดเอาเปรียบแบบนี้ของพวกแกได้”
เมื่อประโยคนี้สิ้นสุดลง ภายในบ้านเก่าก็เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านแผ่นกระเบื้องบนหลังคา
แม่หลินยืนอยู่ด้านข้าง สองมือขยำผ้าคลุม ริมฝีปากสั่นระริก ขอบตาก็แดงก่ำ แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว
หลิวหลิงที่อยู่ตรงมุมห้องเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน
เธอขยับเข้าไปกระซิบข้างหูหลินเจี้ยนหมินประโยคหนึ่ง หลินเจี้ยนหมินกระแอมเบา ๆ แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“พ่อครับ พ่ออย่าโมโหจนเสียสุขภาพเลย”
น้ำเสียงของเขาแฝงความห่วงใยอย่างพอดิบพอดี แต่สายตากลับเหลือบมองไปทางหลินเจี้ยนกั๋วแวบหนึ่ง