กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 200 ฉันยกโทษให้ตัวเองที่เคยลำเอียงไม่ได้ ยิ่งยกโทษให้ความขี้งกของพวกเธอไม่ได้
โจวชุ่ยเฟินลุกขึ้นยืน หัวเข่าชนเก้าอี้จนเอียง จึงรีบยื่นมือไปจับขอบโต๊ะไว้
“พ่อ อย่าไปฟังเด็กพูดซี้ซั้วเลยค่ะ ฉันหมายถึงรอไว้คราวหลัง รอให้สุขภาพพ่อดีขึ้น ทางบ้านมีเงินคล่องมือกว่านี้ค่อย…”
“ถ้าฉันหายดีแล้ว ยังจะต้องไม่ต้องไปโรงพยาบาลอีกเรอะ”
พ่อหลินไอจนตัวงอ หลินเจี้ยนจวินลุกขึ้นประคองเขาไว้ แล้วใช้กลางฝ่ามือลูบหลังให้อย่างเป็นจังหวะ
ชายชราคว้าแขนลูกชายคนเล็กไว้ แต่สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่ลูกชายคนโต
“เจี้ยนกั๋ว เมียแกพูดคำพวกนี้ แกรู้เรื่องไหม”
หลินเจี้ยนกั๋วขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว ขาเก้าอี้ครูดไปกับพื้น