กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 166 โรคนี้ต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้ ไม่เพียงฉุดรั้งพวกเราคนรุ่นหลัง ยังอยู่ได้ไม่กี่ปีอีก
หลินเจี้ยนจวินพูดอย่างไม่แปลกใจ “สองผัวเมียคู่นั้นเคยทำงานที่ไหนเกินสามเดือนบ้าง เดือนเดียวยังยาก กินในชามมองในหม้อ คิดอยู่ตลอดว่างานตรงหน้าไม่คู่ควรกับตัวเอง”
“อาจเป็นเพราะพ่อป่วย ต้องการคนดูแลล่ะมั้งคะ”
หลินเจี้ยนจวินไม่อยากคุยเรื่องพวกเขา จึงไม่ต่อบทสนทนา “ไปกันเถอะ ไปโรงพยาบาล”
ซูเสี่ยวเหมยนั่งมองทิวทัศน์ด้านนอกอยู่ในรถ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
เป็นแม่หลินโทรมา น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้น
“เสี่ยวเหมย พวกเธอถึงไหนกันแล้ว หมอให้พวกเจี้ยนจวินเข้าไปในห้องทำงาน แม่นั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว ในใจไม่สงบเลย”
“พวกเราถึงหน้าประตูโรงพยาบาลแล้วค่ะ แม่ไม่ต้องรีบร้อนนะคะ”
วางสายแล้ว หลินเจี้ยนจวินก็จอดรถสนิทพอดี