ตอนที่ 147 คนที่แค่ลูกชายสุดที่รักส่งสายตาเดียวก็ยอมสงบปากสงบคำ

ตอนที่ 147 คนที่แค่ลูกชายสุดที่รักส่งสายตาเดียวก็ยอมสงบปากสงบคำ

หลินเจี้ยนจวินยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่กลางห้องผู้ป่วย

เขามองดูแม่ของตนเก็บข้าวของอย่างลนลาน มองดูพ่อนอนหลับตาแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น และมองดูสีหน้าโล่งอกของพี่ใหญ่กับพี่รอง

ห้องผู้ป่วยห้องนี้ไม่ใหญ่นัก ผู้ใหญ่หลายท่านเบียดเสียดกันอยู่ข้างใน ทว่าเขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ในที่โล่งกว้างแห่งหนึ่ง ทุกสารทิศล้วนมีสายลมพัดผ่าน หนาวเหน็บจนเสียดแทงถึงกระดูก

สองมือของเขาทอดตกอยู่ข้างลำตัว นิ้วมือทั้งสิบกำแน่นเข้าหากันทีละนิ้ว จนผิวหนังตรงข้อนิ้วตึงซีดขาว

ในอกมีก้อนความรู้สึกบางอย่างดันขึ้นมา ทั้งแสบร้อน ทั้งขมขื่น จุกแน่นอยู่ที่ลำคอ จะกลืนก็ไม่เข้าจะคายก็ไม่ออก

เขาอยากจะพูด