กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 127 รู้แล้ว ฉันจะปิดปากให้สนิท
“อ้าว เสี่ยวเหมย?”
หลิวหลิงวางกล่องกระดาษลงบนพื้น กวาดสายตามองซูเสี่ยวเหมยตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าค่อนข้างซับซ้อน มีทั้งความประหลาดใจ ความกระอักกระอ่วนใจ และแววตาจับจ้องพิจารณาที่อธิบายไม่ถูกปนอยู่
“พี่สะใภ้รอง พี่ทำงานอยู่ที่นี่เหรอคะ?” ซูเสี่ยวเหมยยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงฟังดูเป็นธรรมชาติมาก
“เพิ่งมาวันนี้วันแรกน่ะ แล้วเธอล่ะ? เธอทำที่ซูเปอร์มาร์เก็ตนี้ด้วยเหรอ?” หลิวหลิงขมวดคิ้ว คล้ายกับกำลังพยายามยืนยันอะไรบางอย่าง
“ค่ะ ทำมาได้พักหนึ่งแล้ว”
หลิวหลิงยังอยากจะถามต่อ ทว่าซูเสี่ยวเหมยกลับชิงเอ่ยปากถามขึ้นก่อน “พี่สะใภ้รอง ปกติพี่ไม่ได้ทำอยู่ในโรงเรือนเพาะปลูกของพี่สะใภ้ใหญ่เหรอคะ? ทำไมถึงเข้ามาหางานทำในตำบลได้ล่ะ?”